Vestibulum commodo volutpat laoreet

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quo modo? Et nemo nimium beatus est. Verum hoc idem saepe faciamus. Duo Reges: constructio interrete. Suo genere perveniant ad extremum; Sed ille, ut dixi, vitiose. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat?

Ut pulsi recurrant? Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur?

  • Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.
  • Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti?
  • Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Summus dolor plures dies manere non potest? Strato, physicum se voluit, ec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.

Inde igitur, inquit, ordiendum est.

At, si voluptas esset bonum, desideraret. Aliter philosophos loqui putas oportere? Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Comprehensum, quod cognitum non habet? Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Primum quid tu dicis breve? Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Praeclare hoc quidem. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.
[blockquote author=”” link=”” target=”_blank”]Lorem ipsum dolor sit amet enim. Etiam ullamcorper. Suspendisse a pellentesque dui, non felis. Maecenas malesuada elit lectus felis, malesuada ultricies. Curabitur et ligula. Ut molestie a, ultricies porta urna.[/blockquote]
Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Inquit, an parum disserui non verbis Stoicos a Peripateticis, sed universa re et tota sententia dissidere? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si enim ad populum me vocas, eum. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Et nemo nimium beatus est.

Vestibulum commodo volutpat laoreet
ارزیابی نوشته

Vivamus sit amet metus sem

Lorem ipsum dolor sit amet neque vitae mauris. Etiam malesuada ultricies. Nullam ut nunc odio eget volutpat a, rutrum ac, magna. Nulla facilisi. Nullam justo. Sed leo tristique senectus et ultrices sit amet, consectetuer adipiscing ornare. Nullam vulputate luctus. Nulla interdum libero. Maecenas tincidunt. Pellentesque dolor. In urna. Suspendisse sollicitudin. Vestibulum tempus purus fermentum imperdiet tincidunt, risus pede, luctus laoreet. Aenean ac eros quis eleifend congue. Nam dolor eget velit. Suspendisse at

[one_third][quick_fact heading=”” number=”35″ title=”countries” animate=””]Donec vestibulum justo a diam ultricies pel lentesque. Quisque mattis diam vel lac.[/quick_fact][/one_third][one_third][quick_fact heading=”” number=”142″ title=”articles” animate=””]Donec vestibulum justo a diam ultricies pel lentesque. Quisque mattis diam vel lac.[/quick_fact][/one_third][one_third][quick_fact heading=”” number=”89″ title=”projects” animate=””]Donec vestibulum justo a diam ultricies pel lentesque. Quisque mattis diam vel lac.[/quick_fact][/one_third]

[divider height=”30″ style=”dots” line=”default” themecolor=”1″]

Praesent odio ac turpis luctus eu, ornare varius, leo. Suspendisse sed metus. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per inceptos hymenaeos. Sed sed est. Sed venenatis. Morbi tincidunt. Nullam justo. Vestibulum ut justo a odio. Etiam et pede eget metus nonummy at, rhoncus dolor in interdum pellentesque quis, lacinia aliquet. In mauris sit amet leo. Aliquam erat consectetuer vestibulum varius. Cras ut orci at lorem odio tellus hendrerit sed, congue fringilla.

Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per inceptos hymenaeos. Maecenas vehicula, dui nulla, egestas sodales, augue commodo nec, ullamcorper ligula lorem odio sit amet, vestibulum wisi ultricies eu, magna. Fusce aliquet elit, gravida tellus tristique eget, porta eget, eros. In hac habitasse platea dictumst. Proin cursus magna. Sed placerat. Mauris vel risus. Nunc accumsan dictum, laoreet viverra. Cras tempus purus at risus auctor tincidunt. Sed sed tortor. In venenatis consequat. Donec iaculis. Curabitur est pretium wisi, sed leo. Sed tincidunt risus neque ultrices consectetuer. Etiam mollis ut, dolor. Maecenas.

Vivamus sit amet metus sem
ارزیابی نوشته

Quisque lorem tortor fringilla

Lorem ipsum dolor sit amet neque vitae mauris. Etiam malesuada ultricies. Nullam ut nunc odio eget volutpat a, rutrum ac, magna. Nulla facilisi. Nullam justo. Sed leo tristique senectus et ultrices sit amet, consectetuer adipiscing ornare. Nullam vulputate luctus. Nulla interdum libero.


[video_embed video=”100779503″ width=”700″ height=”400″]

[divider height=”30″]
Praesent odio ac turpis luctus eu, ornare varius, leo. Suspendisse sed metus. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per inceptos hymenaeos. Sed sed est. Sed venenatis. Morbi tincidunt. Nullam justo. Vestibulum ut justo a odio. Etiam et pede eget metus nonummy at, rhoncus dolor in interdum pellentesque quis, lacinia aliquet. In mauris sit amet leo. Aliquam erat consectetuer vestibulum varius. Cras ut orci at lorem odio tellus hendrerit sed, congue fringilla.

[divider height=”30″ style=”dots” line=”default” themecolor=”1″]

Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per inceptos hymenaeos. Maecenas vehicula, dui nulla, egestas sodales, augue commodo nec, ullamcorper ligula lorem odio sit amet, vestibulum wisi ultricies eu, magna. Fusce aliquet elit, gravida tellus tristique eget, porta eget, eros. In hac habitasse platea dictumst. Proin cursus magna. Sed placerat. Mauris vel risus. Nunc accumsan dictum, laoreet viverra. Cras tempus purus at risus auctor tincidunt. Sed sed tortor. In venenatis consequat. Donec iaculis. Curabitur est pretium wisi, sed leo. Sed tincidunt risus neque ultrices consectetuer. Etiam mollis ut, dolor. Maecenas.

Quisque lorem tortor fringilla
ارزیابی نوشته

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض۳

آنچه در ذهن استاد معماری اتفاق می افتد:

ما اساتید معماری کلا و اساسا فرق زیادی با اساتید دیگر نداریم. ما هم مثل بقیه دو دسته ایم :

دسته اول آن گروهی هستیم که از اولش بوده ایم. منظور از اول، واقعا اول اول داستان است. یعنی شما ته قضایای هربرنامه و امتیازو رانتی را که بگیرید دست همین ده دوازده نفری که ما هستیم درکاراست. یعنی چنان تاثیر و نفوذی داریم ما که دسته 9تایی نازگول های داستان هابیت هم اینطور بر شرق میانه تسلط نداشتند. یعنی شما اگر بخواهی ته پستوی خانه ات هم دو خط مطلب بنویسی که دوزار ارزش داشته باشد باید اول اسم یکی از ماها را به عنوان نویسنده بیاوری، بعد اسم یکی از نوچه هایمان را، اون آخر هم اسم وامانده ی خودت میاید. حالا اگر این دوخط بشود مقاله علمی پژوهشی یا آی اس آی که دیگر تو خود حدیث مفصل بخوان از این مُجمل. همین طوری می شود که مثل بازاری ها که می گویند پول بچه می کند درمورد ما سوادمان بچه می کند. یعنی سالی نیست که ما 20-30 تا مقاله درست و درمان  و 3-4 تا کتاب پر و پیمان ننوشته باشیم. حساب تعداد پایان نامه ها و سخنرانی ها و داوری مسابقات و این خرده ریزها دیگر با خود شما. 3 تا دانشگاه درس می دهیم که اقلا توی یکی شان مسوولیتی هم داریم. کنارش 2 تا پست دولتی (از مشاور به بالا) داریم. یا شرکت گردن کلفت داریم یا سهامدار عمده یکی از این 7-8 تا شرکت گردن کلفت موجود هستیم. هزارتا برنامه رایزنی و لابی گری دیگر هم داریم. حالا شما بگویید مغز خر خورده ایم که بیاییم مطالعه کنیم در این عرصات؟!؟!؟ ما همین جوری هذیان های شب های قاطی خوریمان سه بار تجدید چاپ می شود. تا دلتان هم بخواهد کشته مرده و فدایی و شعبان بی مخ کفن پوش داریم. کسی جسارت کند بخواهد پلان مکان یابی چشم و ابروی ما را بکشد چنان می زنند جرواجرش می کنند که درس عبرتی بشود برای سایرین. همینی هم هست که هست. اگر هم دل خوش کرده اید که ما سرمان را بعد از 120 سال بگذاریم زمین و جا برای شما باز کنیم به قول یکی از دوستان این پیش بینی تان درحد پیش بینی ما از آخر و عاقبت گیم آو ترونز زپلشک از آب درخواهد آمد. به اندازه سه تا سلسله افشاریه و زندیه میراث دار داریم که همین که بگویند شاگرد ما بوده اند کانه میتی کومان که بَج حاکم بزرگ را درآورده باشد همه بهشان احترام می گذارند و می شوند جانشین ما.

و اما دسته دوم:

ما از آن دسته اساتیدی هستیم که گواه زنده ایم بر این که چه قحط الرجالی است این روزها. جای تعجب هم ندارد. سال 75 یک سیستم آموزشی دارد خودش را پاره کند سالی200 تا معمار تولید می کند. خیلی ..خیلی هم که خوشبین باشید بیشتر از 2 تایشان که استاد نباید بشوند. اصلا شما بگو 20 تایشان بشوند استاد. بعد، سال 85 شما یک سیستم آموزشی دارید که 200 دانشکده معماری دارد. یعنی اگر 3 نفر راهشان را وسط کویر گم کنند بخواهند یک هفته دور یک چاه بیتوته کنند روز سوم باید یک دانشکده معماری کنار اون چاه تاسیس شود. نیاز به معماری خیلی اصیل و اساسی است خو… حالا معلوم است که باید از همین دانشجوهای فوق لیسانسی که خیلی هایشان مدرکشان را هم نگرفته اند استفاده کنید دیگر. بعد همین استاد با همین شاگردها در همین کلاس با هم رشد می کنند. استاد می رود برای دکترا، به دانشجوها درس فوق می دهد؛ استاد می رود پست دکترا به دانشجوها درس دکترا می دهد. شما عمق آینده نگری را ببین.

حالا منی که خودم دانشجو هستم و هزارتا گرفتاری دارم و البته هزارتا اعتراض هم به وضع موجود دارم باید درس هم بدهم. خیلی که آدم کاردرستی باشم می روم دو صفحه جزوه استادم را که دیروز درس داده می خوانم می آورم فردا تدریس! می کنم. اصلا برای چه باید خودم را بکشم. مثلا کتاب بخوانم که چه بشود؟ مگر کسی هم اهمیتی می دهد. شما با سواد سوم دبیرستان که بروی سر کلاس تمامی سوالات دانشجویان را تا آخر طرح 4 می توانی پاسخ بدهی. دیگر جواب این که استاد به نظر شما این مثلثه را بکنم توی آن دایره هه خوب می شود یا نه که مطالعه و ریاضت نمی خواهد. یا می گویی آره یا می گویی نه. که البته 99 درصد مواقع بگویی نه بهتر است که دانشجو پررو نشود. هزارتا دلیل هم از همان هایی که یک عمراستادهایت برایت آورده اند برایش می آوری. خیلی هم که حرف زدند 4 بار می پرسی عرض این کوفت چقدر است؟ ارتفاع آن زهرمار چقدر است؟ قافیه را می بازد تمام می شود می رود پی کارش.

بعد آینده من چه می شود؟ من که خودم می دانم محصول یک نظام آموزشی هستم که این نصفش آن نصفش را قبول ندارد. یعنی شما امکان ندارد فارغ التحصیل دانشگاه دولتی باشی و بتوانی جذب هیات علمی دانشگاه آزاد بشوی و برعکس. مگر این که جزودسته اول اساتید باشی. پس یک چند سالی با همین حق التدریس ساعتی 5000 تومان می سازی تا یا جانت به لبت برسد و ول کنی بروی یا یک آشنای درست و حسابی پیدا کنی که سفارشت را بکند بشوی پیمانی. حالا با این همه گرفتاری و ناامیدی به آینده باز انتظار دارید بنده کار و زندگی ام را ول کنم بروم مطالعه کنم؟

وباز هم ادامه دارد…

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض۳

ارزیابی نوشته

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض ۲

آنچه در ذهن دانشجوهای معماری اتفاق می اقتد:
آقا شما باحال ترین گونه جانوری هستید که روی زمین تردد کرده. جای تعجب هم ندارد. نه اساسا کتاب و دفتری دارید که درس خواندن بخواهد مزاحمتی برای عشق و حال شما ایجاد کند نه میان ترم  و کوییز و این بند و بساط ها. هردو سه ترم یک بارهم همه تخصصی ها را می اندازید کنارهم و با 10-12 سرو ته قضیه را هم می آورید. مطالعه غیر درسی هم ندارید. فی الواقع معماری از آن رشته هایی است که بیشتر به استعداد مربوط می شود نه به آموختن. حالا کی از همه بیشتر استعداد دارد؟ معلوم است شما. تمام این شصتصد میلیون دانشجوی معماری هم همه شان جوابشان به این سوال همین است . تازه شما خیلی هم که آدم متفاوتی باشید و بخواهید کتاب بخوانید از هر استادی که بپرسید چه کتابی بخوانم همه شان یک نسخه عاجل الشفای وِردخوانده دارند که هنوز دهان بازنکرده جواب می دهند: فرم، فضا، نظم – کتاب های مرحوم پیرنیا و – آن مطلع هایشان اضافه می کنند- مجله معمار که ناشر اندیشه و هنر معماری است.

قدیم تر ها هم که آنقدر دوره درسی تان طولانی بود که تمام از نگهبان دم در تا خود رییس دانشکده سه سه بار نه بار عوض می شدند و شما همچنان سِمت خود را داشتید. معلوم است که به همه زور می گویید و گردن فرازی می کنید.

تازه کلاسی که در آن هیچ کس نمی داند دارد چه کار می کند و تعدادی دختر و پسر جوان دورهم جمعند که کلاس نیست کافی شاپ است. شما هم که همه جلسات آتلیه یا استودیو را که سر کلاس نمی روی، اگر هم بروی که کار نیاورده ای، اگر هم کار آورده باشی که کلا بیش ازسه ممیز صفر شش صدم درصد نسبت به کار قبلی تغییرش نداده ای آن هم به خاطر اصرار استاد، اگر هم همین تغییر را داده باشی استاد می گوید این مزخرف است و یک ساعت توضیح می دهد که اگر به آن حالت قبلی – که فکر می کند حالت جدیدی است – تغییرش بدهی چقدر بهتر می شود. خودت صد تا نمونه سراغ داری که کار آماده برده اند و نمره شان از آنهایی که کار کرده اند بهتر شده. سوال این است که اساسا وقتی می شود عمر گرانمایه را صرف حال و حول کرد چرا که نه؟

دو سال هم که عشق و حال کردی یواش یواش احساس می کنی که وضعیت معماری بسیار نابسامان است و کسی باید فکری به حال این آشفته بازار بکند. پس وارد بازار کار می شود. از آنجایی هم که یکی از آن تخصص هایی که گفتیم که همه بلدند مدیریت شرکت فنی مهندسی است چرا بروید برای کس دیگری کار کنید؟ شرکت خودتان را می زنید. برای این هم که به این مافیای شهرداری و بازار کار معماری نشان دهید که مرد میدان هستید کار هزار تومانی را با 12 تومان و سه زار انجام می دهید. سه زارش پیش پرداخت، 12 تا تک تومان هم طی 12 فقره چک مدت دار که به شرط رضایت کارفرما وصول می شود ان شاءالله الرحمان.

اینطوری شما یک تیر و دونشان می کنید. توی دفتر و سر پروژه بهانه می آورید که دانشجو هستید و زیرزیرکی پز می دهید که شیرآهن کوه مردا که منم… هنوز درسم تمام نشده پروژه گرفتم این هوااااا.

سر کلاس و دانشگاه هم هروقت گیردادند که کجایی عمو؟ می گویی من کار می کنم استاد. و این را یک طوری می گویی که خاک بر سر توی استاد که از بیکاری برای ساعتی 5000تومان میای اینجا و حنجره ات را پاره می کنی . من که دانشجوی توام پروژه دارم بیرون وقت این مسخره بازی های دانشگاه را هم ندارم. همه هم می دانند آن چیزی که آدم سر پروژه یاد می گیرد هزارسال توی دانشگاه یاد ما نمی دهند.

وهنوز ادامه دارد…

ادامه دارد…

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض ۲

ارزیابی نوشته

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض

535fd1cac07a800ba900000a_does-italy-have-way-too-many-architects-the-ratio-of-architects-to-inhabitants-around-the-world-_inhabitants_per_architect_mon

بگذارید صاف برویم سر اصل مطلب… ما معماریم و هیچ کس نیازی به ما احساس نمی کند. بیخود هم جبهه گیری
نکنید که خیلی هم به درد می خوریم و چنینیم و چنانیم. به عبارت دیگر در این لحظه اینکه ما چه تلقی و تصویری از خودمان داریم خیلی اهمیت ندارد. در مملکتی که 70میلیون پزشک دارد، 70 میلیون سیاستمدار دارد، 70 میلیون مربی فوتبال دارد، 70 میلیون فیلمساز دارد و به همین تعداد از کلی تخصص های دیگر داردواقعا مهم نیست شما چه تخصصی دارید. مهم این است که چند نفر دیگر فکر می کنند می توانند این کار را انجام بدهند. متاسفم که باید خدمت شما عرض کنم برای معماربودن و معماری کردن فقط و فقط یک قهر مختصر از مادر محترم کفایت می کند. در واقع ما باید بدانیم در ذهن بقیه چه اتفاقی می افتد…

آنچه در ذهن کارفرمای ما اتفاق می افتد:
همین که 4 نفر از همین قهرکردگان دوروبرتان به شما بگویند “واااااای اشرف جون خونه تون چقدر خوب شد مبل هاتونو اینوری چیدی!” کافیست تا شما از فردا خودتان را با سردبیرالِ دکور مقایسه کنید و همینطوری که غمزه می آیید فرمایش کنید که ایشون نظر خودشون رو دارند من هم نظر خودم رو دارم. هنر اصلا یعنی همین.
یا مثلا کافیست آخرین دفعه ای که چاه مبارک مستراح منزل پدری تان گیر کرده بود شما دست به کار شده باشید و 4تا از کارگران متخصص سرچهارراه را با دو تا کیسه سیمان و دو تا جعبه سرامیک برداشته و به جان مستراح افتاده باشید
. وای به روزی که تازه درمورد طرح گل باقالی سرامیک کف مستراح هم نظر داده باشید. ازنظر شما همه اش همین است..حالا یک کم کمتر یک کمتر بیشتر. الباقی هم قرتی بازی و قیافه است. از فردا صبح از کنار هر کارگاه ساختمانی که رد می شوید حتما باید درمورد پلان و نما نظر بدهید. هرچه معماری این مرزوبوم سینه به سینه گشته و نامکتوب مانده دیگر بس است. خدا شما را به جامعه معماری اعطا کرده تا راهگشای این جماعت باشید.
حالا اگر شما دکتر ارتوپد هستید یا دست فرمانتان میزان است یا بازیگر معروفی هستید یا کلا از یک چیزی در زندگی خوب سردر می آورید بدون شک از معماری هم سردر می آورید.
ادامه دارد…

ما معمارها… ما معمارهای درحال انقراض

ارزیابی نوشته

جمشید مشایخی، سینمای افغانستان و باقی قضایا

هرگونه تشابه اسامی و وقایع ازقصد است.

فرض کنید برادران محترم ما در کشور دوست و همسایه افغانستان قصد کنند که برای “آشنایی با تجارب”،”انتقال تجربه به متخصصان بومی” و “ایجاد گفتگوی دوسویه” میان سینماگران آن کشور و دست اندرکاران سینمای ایرانی اسلامی ما از آقای جمشید مشایخی دعوت کنند که برود تا کابل و برای ان ها سخنرانی کند. 3 نفر دیگر از آدم های کاردرست ما را هم دعوت کنند و کنارش یک بنده خدایی به نام مثلا مظفرعبدالشریف هم که دعوت کننده است کنار این ها سخنرانی کند. بعد تصور کنید خلق الله کتاب تاریخ سینما را در کابل نمی خرند که 20  افغانی گران است. حالا باید بیایند 500 افغانی بدهندکه بروند محضر اساتید ایرانی تلمذ کنند.

حالا:

اول اینکه باباجان با 500 افغانی که می شود بلیط یک نفر می شود یک کنفرانس آنلاین راه انداخت . تازه هرهفته هم می شود تکرار کرد برنامه را. نه اینکه سالی یک بار همایش بین المللی سینمای معاصر افغانستان راه بیندازند. ما که از برای خودمان هم جمشید مشایخی داریم هم پول داریم…برای خودتان می گوییم به این سوی چراغ.

دوم اینکه تمام کتاب های و فیلم های خود جمشید مشایخی که هیچ، تمام کتاب ها و فیلم هایی که از او نام برده شده را هم بخرید والله نمی شود 500 افغانی. ایا دادن این پولی که با کنده کاری درآورده اید برای دو روز سخنرانی کار خوبی است؟

سوم اینکه سینمای افغانستان خراب است درست… سینماگرانش هم ذله شده اند درست… دلیل نمی شود که گوزن های بلخ را به شقایق های ولسوالی هرات ربط بدهیم که! اقای مشایخی اصلا بیست.. اصلا دیگر سینمای جهان مثل او را نخواهد دید مثلا.. دلیل نمی شود چهارتا دانشجوی سینما و تیاتر ساده دل را تیغ بزنید که. اگر با سالی دوروز سخنرانی، گفتگوی سینمای افغانستان با جهان دوطرفه می شد که دانشگاه های کشورهای دیگر سالی دو روز، بهتر از مشایخی را دعوت می کردند اتوبان چهاربانده گفتگو راه می انداختند. به خاطر دپرشن پس از سوء استفاده جنسی گورخرهای بیابان هایشان نیست که می روند پولشان را برای توسعه کتابخانه ها و آموزش آنلاین صرف  میکنند که.

چهارم هم خدمت اون دسته برادران و خواهران افغانی که از الان دلشان برای گواهی شرکت در همایش جمشید مشایخی غنج می زند عرض می کنم که هیچ راه مودبانه تری برای تشریح وضع موجود نیافتم جزاینکه تا ابله درجهان هست مفلس درنمی ماند. شما فرض کن که بنده خودم هم ابله که وقت گذاشتم این سطور را نوشتم ولی شما چیز دیگری!

جمشید مشایخی، سینمای افغانستان و باقی قضایا

ارزیابی نوشته